Έπιπλα και αντικείμενα

Στη ζωή της κάπου πρέπει να / φύλαγε μια αντιστροφή, διότι / μόνο ως αντιστροφή (με την μαθηματική της έννοια) μπορούσα / να κατανοήσω την συμπληρωματικότητα / που ένοιωθα για ‘κείνη.

Μετακινούσε έπιπλα και αντικείμενα

μέσα στο χρόνο με την ίδια ευκολία

που μετακινούσε το σώμα του από

δωμάτιο σε δωμάτιο. Άλλαζε τις

εποχές σαν να είχε γεννηθεί μόλις

πριν από (1000) χίλια χρόνια

και, όμως, μέσα του ήξερε πως

ουσιαστικά ήτανε ανυπεράσπιστος

απέναντι στους εχθρούς του. Το υλικό

του ήταν διαυγές και τον άφηνε

διαπερατό και διάφανο στα βλέμματα.

Ήσυχα ένοιωθε μόνο μεταξύ τυφλών.

Αυτοί μπορούσαν να τον εκτιμήσουν

και να διαγνώσουν τα χαρακτηριστικά του.

Δεν είχε άλλους φίλους, παρά

μια μικρή ομάδα τυφλών. Μόνο διαμέσου

αυτών κατάφερα να τον προσεγγίσω.

Φυσούσες από πάνω / μου το χιόνι και / αυτό γινόταν / σκόνη λευκή. Ο άνεμος / τη σκόρπιζε στον / ουρανό και άφηνε / που και που να / διαφανεί ένα / κομμάτι του ορίζοντα. / Στο άνοιγμα έβλεπα / τα μισά άστρα του Βοώτη και / της Κορώνας.

- M.N. -

Σου πηγαίνει να ‘σαι ντυμένη
με τα λευκά σου
σε μαύρο φόντο
όπως σπίτια ανάμεσα
σε δέντρα – ελιές
ανάποδα έτσι που να καρφώνονται στη γη
και όχι να βγαίνουν από μέσα

Στο μαύρο φόντο
η ψυχή μου ρηγματώθηκε βαθιά
ώσπου βγήκε στη καρδιά

Και στις γιορτές
αντικατοπτρίζονται παντού στα σπίτια
οι αγάπες
κάτοπτρα γεμίζουν τις πτυχές
λυγίζουν και ασυλλόγιστα γέρνουν
ξάφνου λίγο μετά
την Πρωτοχρονιά
μια (ίσως και η ίδια) κοπέλα – Μ.Ν. –
με κεντρίζει βλοσυρά
προχωρώντας το ρήγμα
στη πέτρα στη καρδιά

Lactuca littera Dimitra

Lactuca littera Dimitra,
για σένα τα λόγια και για τον χωρισμό μας


Τα ξύλα τώρα γίνονται σοφά και τα λιθάρια
έρωτας δεν υπάρχει πια στους βοερούς χυμούς
όλα προσμένουν τους καρπούς
ενώ το φως θα βασανίζεται σε σκοτεινούς τροχούς
όμορφη νέα σα λεπίδα στον ήλιο.


– Ν.Κ. –

Billie Jean

Billie Jean

Τζίνα, άκου «τσιγάρο, καφές και κυριακάτικος τύπος»

Τζίνα, γράψε: 0-1-1

το παίζω μόνο άμυνα.

Έαρ Συντετριμμένο

Όλα εμπαίζουν την αιωνιότητα

Και ‘συ Κλεοπάτρα –

– Λήδα

Εμπαίζεις τη γύμνια μου

Πέρασα μήνες ερωτικούς

Πέρασα μήνες αποστεωμένος

Όλα γίνονται καρδιά

Αργά τα μάτια τους στο φως

Αργά πετούν τα χελιδόνια

Αργά και ο κύκνος γκρίζος μώβ

Έαρ συντετριμμένο,

Καθώς χαρτιά στα χέρια ψεύτικες

βελόνες

(Εν μέσω ποιήματος

ποιητή Ν.Κ.)

Τα γενέθλια

Σήμερα, ημέρα Δευτέρα και δεκατρείς, είναι τα γενέθλια της.
Η μικρή Αντιγόνη, καθώς και η αντίστροφη αντιγόνη του μύθου με τα σγουρά μαλλιά, γίνεται είκοσι δύο ετών.
Επιτέλους, «Κλάψε μικρή Αντιγόνη...»

Εκείνο το βράδυ

Εκείνο το βράδυ ήμασταν λέει όλοι μαζί, γνωστοί και άγνωστοι, σχολικοί και εξωσχολικοί. Όλοι σε ένα γεύμα. Καθόμασταν στο ίδιο μεγάλο τραπέζι, ενώ γύρω μας στροβιλιζόταν άπειρες υπεραριθμήσιμες επιφάνειες δευτέρου και τετάρτου βαθμού. Μέσα στις σκιές τους εγώ καθόμουν δεξιά της κεφαλής του θρόνου και σε ένα ήχο ένατο (γιατί;) τραγουδούσα ή μάλλον καλλίτερα έψελνα ξόρκια τάχα μαγικά από τα βάθη του μεσαίωνα ανασυρμένα. Εκείνο το βράδυ ήμασταν λέει φίλοι και αγαπημένοι όλοι πάλι από την αρχή.

Ο συμπαγής της σκοτεινιάς μου

Ο συμπαγής της σκοτεινιάς μου...

...Ιωάννης ονομάζομαι

(παραφράζοντας και βάναυσα κακοποιώντας στίχο)

Στη παράφραση, λοιπόν, είναι αυτό το blog. Στη παράφραση, λοιπόν, και εγώ ο ίδιος καλυμμένος με το πέπλο της ανωνυμίας. Στη παράφραση, λοιπόν, και όσοι αναγνωρίσουνε το ύφος.